از این به بعد میتونین به اینجا بیاین:

www.totemist.blogfa .com

ســلـــام.

عید مبارک

 27 آذر روز تولد من بود. جاتون خالی تا همین الان  که 10 روز گذشته فقط یه کتاب از جبران خلیل کادو گرفتم. همین. البته پست قبلی تبریک تولد یکی دیگه بود و به تولد من ربطی نداشت.

 روز تولدم هم یه همایش تو دانشگاه برگذار کردیم. یادمان مولانا. البته من هم همه کاره بودم هم هیچ کاره. چون خیلی ها با نامزد دوستم ( خانمی که مسئول برگذاری همایش بود ) لج بودن از جمله روابط عمومی محترم با یه اکیپِ توپ رفتم کمکش که گوش شیطون کر بهترین همایشی شد که تو دانشگاهمون برگذار شده. ترکوندیم.

 (نمی دونم برگذار رو درست نوشتم یا نه)

اصلا دل و دماق به روز کردن رو نداشتم و ندارم. یعنی حتی دل و دماق هر گونه شعر و شاعری و هر چیزی که به محوریت شعر هست رو ندارم. به روز کردم که فقط بگم هستم.

"روز"  از نو ، "روزی"  از نو

و "روز" ازنو  و  "روزی" که نو نشد اینبـار

و هـر چقدر کـه گفتـم بـشو، نشد  اینبـار

تمـام کوچه  و  پس کوچه هـا  تو را خواندم

و بـاز حکم  جدایـی  "وِتـو"  نشد اینبـار

تو رد شدی  و کمی  کـم  شدم  کمی کمتـر

و راز هـای  نگفتـه کـه "لـو" نشد اینبـار

تمـام مـرثیـه هـا  را  بلد  شـدم  شـایـد

بخـوانمت  کـه  عزیزم  نـرو ،  نشد اینبـار

غـزل  غـزل  به  تـه  خط  رسیدم  و  امـا

سروده هـای دلـم  وصف  تو  نشد  اینبـار

نـه؟ خط نمی دهد  به گمانم کـه  بـاز  هم

یک  ذره  تر  برو  آنور ، "الو"!  نشد اینبـار

19/9/86

                                                                                "عیلیا"

حالا باید دونه به دونه راه بیفتم پیغام بدم که من به روزم. آخه فک نکنم بعد دو ماه کسی من رو یادش باشه.

چقد سخته.

۱۷/۸

لطفا پست قبلی رو بخونین

"غروب تو"

نمـاز مغرب بعد از "غروب تـو"

دیگـر ندای شکفتـن نمـی دهد

آن لحظه ای که عبور از کنار  من

با تو اجـازه ی گفتـن نمـی دهد

سرد است دست من اینجا کسی نگفت

ای  مـرد  عـا شق  تنهـا  کجـا  روی

حتـی  سرودن شعـری  به سبکِ تـو

باعث نشد کـه تو در مـن رهـا شوی

سرمـای  ظهـر  کویر سکوت  تـو

من را به خوردن  حرفم  مُجاب کرد

آن حس سـاده ی بودن  بـرای تـو

خود را میـان من و تو حجـاب کرد

گویـا  کسی  به تماشـای من نشست

من را بـه رویش  رویـای خود  کشید

امـا   به  خـاطـر   گفتـار   صـادقـم

رفت و به هرچه که با من  نشد، رسید

من ماندم و دو سه حرفی که مانده بود

پشت  سکـوت  نحیـف  صـداقتـم

شـایـد عبـور تـو  از بغض تـازه ام

کوبیـده پتُک غمـت را بـه  طـاقتم

28/7/86

9 صبح

                                                                                "عیلیا"

*****************************************

میان چهار راه زندگی مانده ام

هر سو که مینگرم رو به رویم تابلویی است که:

ورود ممنوع...!!!

پارکبان های خیابان عشق برای هر لحظه، دلی شکسته می خواهند.

جریمه ی دنده عقب در خیابان یکطرفه چیست؟

                                                                                "عیلیا"

عکس دزدی ار همشهری

سلام. ماه "رمضان" رو به همتون تبریک میگم. دوباره فرصتی شد تا به بهانه ی این ماه به "خُدامون" و "خودمون" نزدیک تر بشیم. خیلی این ماه رو دوست دارم. کاش همیشه رمضان بود."خـدای عَـزَّوَجَل"

خـدای بی کس و تنهـا، خـدای عزّوجل/

خـدای هر چه  نهـان  بوده در دلم ز ازل/

خـدای بی  سـرو سـامـانیِ دل من و تو/

که نقشه بوده بهشت و سیب و آدم از اول/

خـدای هر چه تمنـای  شب نشینی من/

خدای عشـق من و تو که قلبش از آهن/

خدای دوری تو از نگـاه هرچه من است/

خدای حُجب و حیاء و خدای حرمت زن/

خـدای هر که سـواد  اکابـری خوانـده/

خـدای این منِ عاشق که بی تو درمانده/

خدای سربه هوایی که هیچ یادش نیست/

چـرا تمـام  وقـایـع به یـاد او مـانـده/

خـدای مبـهـم معلـوم نیست در کجـا/

"خـدای کافـر" لامذهب بـدون خـدا/

خـدای من به کجـا و بُت شمـا به کجا؟/

خدای من ز تعـاریف  عقل گشته جـدا/

                                                                                "عیلیا"

"آدم دو دست و دو پا"

و بوق ممتد حرفی که مانده پشت سکوت/

به خط میخـی چند قـرن  بعد روز هبوط/

کتیبه ای  که نوشتـم به یادگـاری مـاند/

از آن زمان که رها شد دلم در این بَرَهوت!!!/

و بعد از آن به تماشا نخورده ام سوگند/ **

به حـرمتِ غزلی کـه کشیده شد در بند/

تمـام گفته ی تـو یک دروغ مبهـم بود/

که داده بـود شبت را به روز من  پیـوند/

حظور سر زده ی آدمی دو دست و دو پا/

که از عبـور قطار زمـانه  مـانده به جـا/

زمـانه بی سر و سامان تر از دل من بود/

حظور سرد من اینجا و خانه ی تو کجـا/

و سـایه ی تن خورشید بر دلـم افتـاد/

در آن غروب غم انگیـز آخرین مـرداد/

تمـام جن و ملائک مـرا چنین خواندند/

کسی که وقت شکستن ترانه سر می داد/

**(به تماشا سوگند، و به پرواز کبوتر از ذهن ، واژه ای در قفس است، -سهراب سپهری)

                                                                                "عیلیا"

راستی به کسی بر نمی خوره نظر بدین. حتی شده فُحش و بد و بیرا، خواهش میکنم فقط به فارسی، به زبان لُری هم قبوله. ...ین و ... .

.

.

.

.

..

.

...

"شب ارغوانی"

دوباره فاصله هم با تو مهربان شده است

دوباره آب دهانت چرا روان شده است؟

دوباره پیش منی پس لباس زیرت کو؟!

بگو چرا بدن تو چنین عیان شده است

و گرمی بدن تو قرار من را برد

و گودی کمری که "لُفِ" کمان شده است

نوازش تن تو، آن دوگوهر زیبا

که زیر پنجه ی تسخیر من نهان شده است

لبان سرخ هوس باز تو کمی تر شد

نگاه کن به دو پایت، چه نا توان شده است

و بوسه های دل انگیز آتشین تو

که سُست تر ز همیشه، بدن، از آن شده است

دوباره رنگ رُخ ماه گونه ات زرد است

و رنگ روکش تختی که ارغوان شده است

و خیس گشته تن من، تن تو از تعریق

تنی که روی تن من شبی بیان شده است

تمام شب به بَرِ تو، کمی رهایم کن

مگر نمی شنوی تو؟! ببین اذان شده است.

                                                                                "عیلیا"

کودکي با پاهاي برهنه بر روي برفها ايستاده بود و به ويترين فروشگاهي نگاه مي کرد زني در حال عبور او را ديد . او را به داخل فروشگاه برد و برايش لباس و کفش خريد و گفت: مواظب خودت باش کودک پرسيد: ببخشيد خانم شما خدا هستيد؟ زن لبخند زد و پاسخ داد: نه من فقط يکي از بنده هاي خدا هستم کودک گفت:

مي دانستم با او نسبت داريد

سلام.

مطلب بالا رو یکی از دوستان که نمیدونم کیه تو قسمت نظرات گذاشته بود. وقتی خوندمش حالم گرفت و خیلی جلو خودم و گرفتم تا گریه نکردم. البته به حال خودم. واقعا بچه ها چقدر می تونه دلشون پاک باشه. واسه همینه که آدما بچه ها رو دوست دارن و همه چیزشون شیرینه. چی میشد که ما آدم بزرگا روحمون مثل بچه ها لطیف بود. (اونایی که من و میشناسن شاید بگن اوهو خودش و جزو آدم بزرگا حساب کرده. خوب لابد راست میگن)

یاد بچگیای خودم افتادم.

راستی ایندفه یه مثنوی براتون گذاشتم از حدود 9 سال پیش. اولین شعری بود که گفتم. توی کلاس ادبیات دوم راهنمایی، اونم سر یه کَلکَل با دوستم که قرار شد هرکی بتونه تا 30 دقیقه دیگه یعنی تا آخر ساعت کلاس ادبیات یه شعر بگه از اون یکی یه ساندویچ بگیره. چوت اون ساعت معلم یه شعر درباره ی امام علی خوند منم درباره ی اون حضرت گفتم.

البته عُذر می خوام از بابت بعضی قافیه های غلط و بعضی ابیات که اصلا قافیه ندارن. خوب اولین شعرم بوده زیاد سخت گیری نکنین.

"علی"

الا ای یار خوبان ای علی جان

تویی عالِم به قرآن ای علی جان

من از تو عاشقی را می شناسم

زتو مردانگی را می شناسم

تویی آنکس که در خیبر چو شیری

به یک دستت درِ خیبر بگیری

تویی آنکس که در راه امامت

بدادی جان به محرابِ شهادت

علی تو "لافتی الا علی" ای

تو آن قرآن ناطق بر زمینی

پیمبر بود شهر علم و ایمان

تو هم بودی درش از جمله خوبان

در آن روزی که خندق پیش رو بود

همه کفر دشمن دیرینه ای بود

همه اسلام بودی تو علی جان

زدی تیغی و بگرفتی از او جان

تو بودی مظهر شب زنده داران

به شب اطعام می کردی یتیمان

به وقت فُزتُ گفتی رستگارم

به سویت آمدم پروردگارم

همه عالم علی را گر شناسند

زراه حق دگر بیرون نیایند.

                                                                                "عیلیا"

من اصولا شعر خیلی کم میگم، الانم تو وضعیتی هستم که اصلا نمی تونم شعر بگم و هیچ شعری به دل خودم نمی چسبه. اینم یکی از اونایی که بخاطر این که فقط دوست داشتم شعر بگم گفتم اما اصلا به دلم نچسبید و اونی که میخواستم در نیومد. امیدوارم برای شما اینجوری نباشه. البته درباره ی شعر قبلی گفتم سخت گیری نکنین . اون در باره ی شعر بالایی بود نه این شعر.

"دوباره"

دوباره یاد تو امشب قرار من را بُرد

دوباره لحظه به لحظه دل مرا افسُرد

دوباره بوسه فرستادمت ولی افسوس

که این بهانه ی بودن دل تو را آزُرد

به دردِ دوری تو من پر از غم و دردم

ببین بدون حظورت هنوز هم سردم

خیال سر زده ی تو مرا نشد باور

دوباره ها و دوباره پی تو میگردم

دوباره نامه ی پایانی تو را خواندم

ولی دوباره به خط شروع آن ماندم

نخواندمش، چو همیشه دلم چه زود گرفت

که یاد عشق قدیمی دوباره گِریاندم

                                                                                "عیلیا"

سلام.

راستش خیلی دوست داشتم برای میلاد امام زمان یه مطلب تو وبلاگم بذارم اما مطلب نداشتم.

پیش خودم گفتم ۲تا از کارام که در باره ی امام زمانه رو دوباره بذارم تو وبلاگ.

اولی یه غزل به تاریخ بهمن ۸۵ هست که مصرع  اولش رو به امانت از یک غزل زیبا گرفتم (یه دوست یا بهتر بگم یه ایتاد گفت واسه استاد بهمنی هست) و دومی یه شعر نو که درست یادم نیست کی بود اما فکر کنم حدود اسفند ۸۰.

".................................."

"اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است

دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است

..."

..............................

غزل گریه

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است

قلب مرا برای وفای شما کم است

دردیست درون سینه ی پر التهاب من

شوق مرا برای نوا نینوا کم است

قلبی نبود برای بیان محبتم

حتی اگر بُوَد شریانی رسا کم است

پیش از تو عشق درون وجود من نبود

این است درد من اینجا شفا کم است

گر دورم از وجود پر از اشتیاق تو

عیب از تو نیست بلکه تمنای ما کم است

بهمن 85

                                                                                "عیلیا"

"انتظار"

روزها در پی هم می گذرد

بی تو انگار ندارم چیزی

در نگاهم بی تو مفهوم ندارد چیزی

بی تو بلبل ندارد نشان از گل سرخ

بی تو مهتاب ندارد نوری

لاله ی سرخ ندارد بویی

بی تو دریا به خروش آمده است

موج هم در پی شکوایه به تو آمده است

که چرا پنهانی

همه مشتاق به دیدار تواند

عاشقان را همه دیوانه و رسوای تواند

همچنان منتظرت خواهم ماند

تا که یک روز بیایی چون نور

شاید از دور ندایی شنوم

که گواهی ست بر آمدنت

همچو سیفی بران

و به خونخواهی مظلومیت بابایت

و به جانخواهی آن مادر همچون ماهت

همچو ماهی تابان

همچو یک راهنما در پس این راه خراب

همچو یک موج بلند

که به پهنای جهان ابدیست

می خوری بر تنه ی هرچه بدیست

و همه عالم را

خالی از ظلم و ستم خواهی کرد

باز هم می گویم

همچنان منتظرت می مانم

هچنان چشم به میعاد گهت میدوزم

اسفند 8۰

                                                                                "عیلیا"

قدیم ترا که خیلی بچه بودم داشتیم توی کوچمون با بچه های محله بازی میکردیم. دیدیم سرو صدا میاد و رفتیم جلو.اونوقتا اونقد بچه بودم که نفهمیدم ماجرا چیه. اما دیدم اصغر آقا وایساده سرش رو به آسمونه و داره میگه: " آق خدا، چرا اون بالا نشستی و همش بر و بر ما رو نیگا میکنی و هی به ریشمون می خندی؟!!! بابا مَصَّبِت و شکر!!!"!

از اون روز به بعد به هر آدم بزرگی که می رسیدم یه نگاه به ریشش میکردم و یه نگاه هم به آسمون، بعدشم میزدم زیر خنده. اما چند روزه دیگه نمیخندم. چون فهمیدم چرا اصغر آقا اونجوری می گفت.

ای بابا اصلا این چیزا به من چه ربطی داره؟ من که هنوز ریش ندارم!.

۱۹/۰۵/۱۳۸۶

سلام.

امروز که به وب لاگم نگاه کردم دلم گرفت. آخه دیدم با هر مطلب اون مطالبی که خیلی دوستشون دارم هی  پایین تر میرن تا این که برن تو آرشیو.

این موضوع من و ناراحت میکنه.

این شعر که می بینین واسه دکتر علی شریعتی هست. به نام "شمع"

سلام به همه.

نظر  "باوفا" تو مطلب "بوسه" باعث شد یک جوابیه از خودم صادر کنم.

1. خوشحالم که بالاخره یکی پیدا شد و جای "خوبه" یا "بده" 4تا نظر سازنده داد.

2. من هم قبول دارم شعر سپیدم نپخته هست. چون هم اولین شعر سپیدم بود و هم تا حالا شعر سپید از هیچ شاعری رو مطالعه نکردم.

3. به نظر خودم و دوستانم شعرای قساگ من شعر نیمایی و بعضی ترانه هام هست و علاقه ی خودم هم به این 2تاس. شعرایی مثل "جاده ها" "آدمای خوب" "خداحافظ" "غزل گریه" "سلام" "برهنه" "با تو بودن"  و مطلب " "روز هشتم".

4. می دونم تو شعر زیاد قوی نیستم و به همین خاطر این وبلاگ رو ساختم تا با راهنمایی های دوستان اشکالات خودم رو رفع کنم.

5. از دوستای خوبم که به این وبلاگ سر میزنن انتظار دارم که از "باوفا" یاد بگیرن و با نظرای خوبشون به من کمک کنن. مهم نیست چقدر از شعر سر در میارین. مهم اینه که احساس دارین. حتی اگه چیزی هم از شعر نمیدونین شاید نظری که میدین تو پیشرفت من موثر باشه.

من خودم هم هرجا میرم با  اونی که زیاد سر رشته تو شعر ندارم حتما نظر میدم.

منتظرتونم.

"بوسه"

باز می پرسم زتو من کیستم؟

این که میبینی خود من نیستم

قبله ی من بارگاه چشم تو

هر کجا نامت رود می ایستم

باز امشب مست گیسوی تو ام

عقل از کف رفته جادوی تو ام

باز در آغوش بی پایان تو

همچو هر شب روی در روی تو ام

باز درمان غمم آغوش تو

گرمی آغوش من تن پوش تو

بوسه ها بر آن لب مدهوش تو

باده ی احساس من را نوش تو

باز هم پایان این احساس ناب

رفتن مهتاب از این شب به خواب

باز هم من منتظر خواهم نشست

تا شبی دیگر٬ به زیر ماهتاب

۱بامداد ۱۴/۰۵/۸۶

نمیدونم چرا این ترانه رو گفتم. خودم حس میکنم زیاد جالب نشده. اما با پر رویی تو وبلاگ گذاشتم. میگن هر چیزی ارزش یه بار خوندن و داره.

                                                                                "عیلیا"